AŞK İLE İSTER İDİK
Aşk ile ister idik yine bulduk o canı,
Gömlek edinmiş giyer suret ile bu teni.
Girmiş surette gezer, cümle işleri düzer,
Geri kendine söyler, gevher ile bu kanı.
Bu dünya bir pazardır, suretler dükkan olmuş,
Bu dükkana giren o, odur satan bu kanı.
Bir niceler kayırır, bunca malım kaldı der,
Veren odur alan o, sormaz nedir ziyanı.
Yunus, şimdi sen senden, ayrı değilsin candan,
Sen sende bulmaz isen, nerde bulasın onu.
Yunus Emre
(Şiirin aslı)
‘Işkıla isteridük yine bulduk ol cânı
Gönlek idinmiş geyer sûretile bu teni
Girmiş sûretde gezer cümle işleri düzer
Girü kendüye söyler gevherile bu kânı
Bu dünye bir bâzârdur sûretler olmış dükkân
Bu dükkâna girüben oldur satan bu kânı
Bir niçeler kayurur bunca mâlum kaldı dir
Viren oldur alan ol sormaz nedür ziyânı
Yûnus imdi sen senden ayru degül hem cândan
Sen sende bulmazısan kanda bulasın anı
Yunus Emre
Derleme ve yorum: Zeki Çağlar
1- Şiirde geçen kan kelimesi kan anlamında değil, maden anlamındadır.
YanıtlaSilkan / kân / كان
Maden ocağı. (Farsça)
Yurt, ocak. (Farsça)
2- 4. mısrada "Girü kendüye" yazmıyor, "Kendi kendine" yazıyor.