EY DOST SENİ SEVERİM

Ey dost seni severim, canımda yerin vardır,
Gece gündüz uyumam, acayip halim vardır.

Sen gülü görür iken, dikene sunma elin,
Düşmandan ne korkarsın, doğru bir yarin vardır.

Düşmanlar sorar bana; söz demek nerden sana?
Bana söz demek nerden, benim üstadım vardır.

Ele getirdiğini miskinlere harceyle,
Nice çok yaşar isen, sonunda ölüm vardır.

Bunda kendözün gören, o olur yolda kalan,
Benim bir karıncaya vallah isnadım vardır.

Tanla turu gelecek bülbül gibi söylerim,
Gönülde mani biter, dertli ciğerim vardır.

Yunus Emre kendözün, toprağa vur gel yüzün,
Maşukaya yaraşır bir miskinliğim vardır.

Yunus Emre


(Şiirin aslı)

İy dost seni severem cân içre yirün vardur
Dün-gün uyumaz oldum ‘acâyib hâlüm vardur

Sen güli görür iken dikene sunma elün
Düşmândan ne korkarsın çün togrı yârün vardur

Düşmânlar eydür bana söz dimek kandan sana
Bana söz dimek kandan benüm üstâdum vardur

Ele getürdügüni miskînlere harceyle
Niçe çok yaşarısan sonucı ölüm vardur

Bunda kendözin gören ol durur yolda kalan
Benüm bir karıncaya va'llâh isnâdum vardur

Tanla turıgelicek bülbülleyin söylerem
Gönülde ma'nî biter dertlü cigerüm vardur

Yûnus Emre kendözün topraga urgıl yüzün
Ma'şûkaya yaraşur bir miskînligüm vardur

Yunus Emre

Derleme ve yorum: Zeki Çağlar