EVLİYAYA MÜNKİRLER HAK YOLUNA ASİDİR

Evliya'ya münkirler Hak yolına asidir,
O yola asi olan gönüllerin pasıdır.

Tarttık bu aşk cefasın ta erince maşuka,
Zira ki o dost benim derdimin devasıdır.

Henüz bu yer olmadan, gökler yaratılmadan,
Evliyalar vatanı padişah kalesidir.

Mevlana Hudavendgar bize nazar kılalı,
Onun görklü nazarı gönlümüz aynasıdır.

Miskin ol yare miskin, gide senden kibir kin,
Ruzigar gelir geçer, pes kime kalasıdır.

Geyikli'nin o Hasan, söz söylemiş kendinden,
Kudret dilidir söyler, kendinin söz nesidir.

Okumadan, yazmadan, yanılmadan, azmadan,
Yunus bu aşk sözünü kim bildi bilesidir.

Yunus Emre


(Şiirin aslı)

Evliyâ'ya münkirler Hak yolına ‘âsîdür
Ol yola ‘âsî olan gönüllerün pâsıdur

Tartduk bu ‘ışk cefâsın tâ irince ma'şûka
Zirâ ki ol dost benüm derdümün devâsıdur

Henüz bu yir olmadın gökler yaradılmadın
Evliyâlar vatanı pâdişâh kal'asıdur

Mevlânâ Hudâvendgâr bize nazar kılalı
Anun görklü nazarı gönlümüz aynâsıdur

Miskîn ol yâre miskîn gide senden kibr ü kîn
Rûzigâr gelür geçer pes kime kalasıdur

Geyiklü'nün ol Hasan söz eyitmiş kendüden
Kudret dilidür söyler kendünün söz nesidür

Okıyuban yazmadın yanıluban azmadın
Yûnus bu ‘ışk sözini kim bildi bilesidür

Yunus Emre

Derleme ve yorum: Zeki Çağlar