EY PADİŞAH EY PADİŞAH UŞ BEN BENİ VERDİM SANA

Ey padişah ey padişah, uş ben beni verdim sana,
Genc ve hazinem kamusu sensin benim önden sona.

Evvel dahi bu akl ve can, seninleyidi asl-ı kan,
Ahir geri sensin mekan, onda varam senden yana.

Bu ah ile bu zar ile, bu hikmeti kim ne bile,
Bilse dahi gelmez dile, tuttum yüzüm senden yana.

Dursam seninle dururum, baksam seninle bakarım,
Her nereye ki yürürüm, gönlüm yönü senden yana.

Sensin bana can ve cihan, sensin bana genc-i nihan,
Senin olur kar ve ziyan, ne iş gele benden bana.

Yunus sana tuttu yüzün, unuttu cümle kendözün,
Cümle sana söyler sözün, sensin söz söyleten bana.

Yunus Emre


(Şiirin aslı)

İy pâdişâh iy pâdişâh uş ben beni virdüm sana
Genc ü hazînem kamusı sensün benüm önden sona

Evvel dahı bu ‘akl u cân seninleyidi asl-ı kân
Âhir girü sensün mekân anda varam senden yana

Bu âhıla bu zârıla bu hikmeti kim ne bile
Bilse dahı gelmez dile tutdum yüzüm senden yana

Dursam senünle dururam baksam senünle bakaram
Her kancaru kim yürürem gönlüm yöni senden yana

Sensün bana cân u cihân sensün bana genc-i nihân
Senün durur assı-ziyân ne iş gele benden bana

Yûnus sana tutdı yüzin unıtdı cümle kendözin
Cümle sana söyler sözin sensün söz söyleden bana

Yunus Emre

Derleme ve yorum: Zeki Çağlar