NE Kİ SENİN CEVRİN İLE GEÇİRMİŞİM BEN GÜNÜMÜ

Ne ki senin cevrin ile geçirmişim ben günümü,
Aşkın odu çıkaracak Arş'a değin tütünümü.

Aşkın odu düştü bana, ben yanaram ne gam sana,
Yanıp içim kül olmuşum, gözetme dıştan donumu.

Yanıp oda dersen girem, yatlığa baş indirmeyem,
Senden yüzüm döndürmeyem, çün sana tutdum yüzümü.

Gündüz halim gören kişi, kafir ise göynür özü,
Kim ne bilir ben bilirim, kim nice geçer dünümü,

Kastım budur şehre girem, feryat ve figan koparam,
Yine dönürek korkaram, işide düşman ünümü.

Der ki Yunus: Ki hakikat, ben Mecnun oldum akıbet,
N'ola desen Mecnun sıfat, hoş tutunuz Mecnun'umu.

Yunus Emre


(Şiirin aslı)

Ne kim senün cevrünile geçürmişem ben günümi
‘Işkun odı çıkarısar ‘Arş'a degin dütünümi

‘Işkun odı düşdi bana ben yanaram ne gam sana
Yanup içüm kül olmışam gözetme taşra tonumı

Yanup oda dirsen girem yatluga baş indürmeyem
Senden yüzüm döndürmeyem çün sana tutdum yüzümi

Gündüz hâlüm gören kişi kâfir ise göynür özi
Kim ne bilür ben bilürem kim niçe geçer dünümi

Kasdum budur şehre girem feryâd u figân koparam
Yine dönüben korkaram işide düşmân ünümi

Eydür Yûnus kim hakîkat ben Mecnûn oldum ‘âkıbet
N'ola disen Mecnûn-sıfat hoş tutunuz Mecnûn'umı

Yunus Emre

Derleme ve yorum: Zeki Çağlar