EY DOST SENİ SEVELDEN

Ey dost seni sevelden aklım gitti kaldım ben,
Pınarları terk edip denizlere daldım ben.

Bir zerre aşk ateşi kaynatır denizleri,
Düştüm aşk ateşine tutuşarak yandım ben.

O canda ki aşk ola, onda tasa olmaya,
Bu aşk bana gelelden tasam gitti güldüm ben.

Bülbül de aşık olmuş kızıl gülün yüzüne,
Gördüm erenler yüzün hezar destan oldum ben.

Bu aşkı bana verdin, ben n'iderem kendözüm,
İçim dışım nur doldu, dosta aşık oldum ben.

Sımasan bütün nefsin, abes kamu taatin,
Onu kırmaya çare hele şimdi buldum ben.

Dünya cefasın almak sonucu vefa imiş,
Cefayı çeke çeke seni satın aldım ben.

Bir kuru ağaç idim, yol üzre düşmüş idim,
Bir bana nazar kıldı, taze civan oldum ben.

Yunus sen aşık isen, adını miskin koy gel,
Cümlesinden ihtiyar miskinlikte buldum ben.

Yunus Emre


(Şiirin aslı)

İy dost seni sevelden ‘aklum gitdi kaldum ben
Bınarları terk idüp denizlere taldum ben

Bir zerre ‘ışkun odı kaynadur denizleri
Düşdüm ‘ışkun odına tutuşuban yandum ben

Ol cânda ki ‘ışk ola anda gussa olmaya
Bu ‘ışk bana gelelden gussam gitdi güldüm ben

Bülbül de ‘âşık olmış kızıl gülün yüzine
Gördüm erenler yüzin hezâr destân oldum ben

Bu ‘ışkı bana virdün ben n'iderem kendözüm
İçüm taşum nûr doldı dosta ‘âşık oldum ben

Sımasan bûtın nefsün ‘abes kamu tâ‘atün
Anı sımaga çâre hele şimdi buldum ben

Dünyâ cefâsın almak sonucı vefâyımış
Cefâyı virübenin seni satın aldum ben

Bir kurı agacıdum yol üzre düşmişidüm
Bir bana nazar kıldı tâze cüvân oldum ben

Yûnus sen ‘âşıkısan adunı miskîn kogıl
Cümlesinden ihtiyâr miskînlikde buldum ben

Yunus Emre

Derleme ve yorum: Zeki Çağlar