Ben yürürüm yana yana, Aşk boyadı beni kana, Ne usluyum ne divane, Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Gâh eserim yeller gibi, Gâh tozarım yollar gibi, Gâh akarım seller gibi, Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Akarsu gibi çağlarım, Dertli çiğerim dağlarım, Şeyhimi anıp ağlarım, Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Ya elim al kaldır beni, Ya vaslına erdir beni, Çok ağlattın güldür beni, Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Ben yürürüm ilden ile, Şeyh sorarım dilden dile, Gurbette hâlim kim bile? Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Mecnun olurum yürürüm, O yâri düşte görürüm, Uyanır melül olurum, Gel gör beni aşk n'eyledi?.. Miskin Yunus biçareyim, Baştan ayağa yareyim, Dost elinden avareyim, Gel gör beni aşk n'eyledi?..

NİCE Kİ BU GÖNLÜM EVİ

Nice ki bu gönlüm evi aşk elinden taşagelir,
Nice yüksek yürür isem, aşk başımdan aşagelir.

Nice ki aydıram râzım söyleyemem kimseneye,
Gider bu sabr karârım dost önüme düşegelir.

Hey nice sabreyler ise dost yüzünü gören kişi,
O hakîkat gördüm deyen kend'özünden şaşagelir.

Maşûkanın tecellisi türlü türlü renkler olur,
Bir şîvede yüz bin gönüllü hemişe cuşagelir.

O dost ile benim işim, bulut ile güneşleyin,
Bir dem hicâbı sürülür, bir dem hicap başa gelir.

Acep gene miskin Yunus aşktan artık sevdi meğer,
Zira ki bu aşktan yeğrek hiç yokdurur başa gelir.

Yunus Emre
Gönderen

0 yorum:

Yorum Gönder

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)
ANTOLOJİ
GAZETE MANŞETLERİ


Toplam Sayfa Görünümü